Í þessari stórmerkilegu reisu fengum við, nokkrir nemendur skólans, þetta einstaka tækifæri að fara til norður Ítalíu. Á tólf dögum fengum við að kynnast ítalskri menningu, fjölskyldulífi og matargerð. Við vorum á stanslausu flakki um norðanvert landið allan tímann. Við heimsóttum meðal annars Mílanó höfuðborg Norður-Ítalíu, eina helstu tískuborg Evrópu, Parma borg listarinnar, Bologna einstaklega fjölskrúðuga og skemmtilega borg, einskonar menningarmiðstöð unga fólksins. Þar voru saman komin ungmenni allstaðar að úr heiminum til þess að stunda nám. En síðast en ekki síst fengum við að upplifa bæjarlíf gestgjafa okkar í bænum Viadana, sem er í grennd við ánna Po.
Fjölskyldan mín á Ítalíu
Þau búa í litlu þorpi rétt fyrir utan Viadana sem heitir Villastrada. Þau eiga heima í fallegu einbýlishúsi við hliðina á kirkju bæjarins. Húsið þeirra er mjög frábrugðið íslenskum húsastíl, það var allt gólf undirlagt í nátturulegum marmara og húsið nánast óupphitað. Fyrir mér var þetta hús eitthvað svo heilagt eins og ég væri inn á Ítölsku safni eða kirkju, það var því oftast kaldara inni hjá þeim en úti. Það sem kom mér mest á óvart var að heima hjá þeim var ekki venja að klæða sig úr skónum, það var algjör óþarfi og hreinlega hættulegt. Hádegisverður var helsta máltíð dagsins og kvöldmatur aðal samverustund fjölskyldunnar, þegar líða fór á kvöld fengum við okkur oftast kamillute fyrir svefninn.
Foreldrar gestgjafa míns Letiza, eru bæði útivinnandi. Pabbi hennar Mario er aðstoðarframkvæmdarstjóri í banka, sem er staðsettur í bænum Gustalla. Mamma hennar Manuela er enskukennari í barnaskóla í grennd við Villastrada. Ég mátti telja mig mjög lánsama að enskukunnátta fjölskyldunnar var mjög góð þar sem við Íslendingarnir fengum að kynnast því að góð enskukunnátta var ekki á hverju strái þó víða væri leitað. Það var vel um mig búið á heimili þeirra og engu við það sparað. Ég er þeim mjög þakklát og sakna þeirra mikið.
Nú má ég til með að segja ykkur frá tveimur dögum úr ferðinni frægu.
Mánudagurinn 18. mars
Ég vaknaði um níuleytið ennþá vönkuð og þreytt eftir langa og svefnlausa helgi. Ég var svo illa á mig komin að við Letiza ákváðum að vera heima í dag. Við fengum okkur morgunmat og fórum síðan út að hjóla í góða veðrinu. Við hjóluðum frjálsar og léttklæddar í sveitasælunni. Hún sýndi mér kirkju sem er rosalega merkileg og er nefnd kraftaverkakirkjan. Það var einhver rosa saga á bakvið það sem ég man óljóst eftir. Við kíktum inn og tiltum okkur í dálitla stund. Við ræddum um ólíka siði og venjur sem tengjast trúarbrögðum okkar. Það kom sér vel fyrir hana því hún átti að fara í munnlegt próf um Martin Lúther og trúarskoðanir hans daginn eftir.
Eftir dágóða stund héldum við af stað til ömmu hennar og afa í kaffi. Amma hennar var algjört yndi, hún var eins og klippt út úr uppskriftarbókinni “How to be the ideal granny” en hún skyldi reyndar ekki orð í ensku en það skipti ekki máli. Þau búa í litlu sætu húsi með fullt af köttum og yngsta soninn enn í kotinu.
Seinni partinn keyrði Manuela mér í aðlalverslunarmiðstöð bæjarins sem var álíka stórt og Mjóddin. Þar hitti ég íslensku krakkana. Ég hafði greinilega ekki misst af miklu þann daginn, þau höfðu hangið upp í skóla um morguninn og fylgst með einhverri mótmælagöngu.
Um kvöldið var wellcome-party upp í skóla, okkur til heiðurs. Allar fjölskyldurnar komu með einhvern rétt með sér. Þar voru ýmsar misgóðar kræsingar í boði, þar sem útlitið gaf okkur nokkrar vísbendingar. En við héldum afstað óhrædd að hlaðborðinu. Allar konurnar stóðu fyrir framan sinn rétt spenntar að kynna og dreifa varningi sínum á diskana og voru ekkert að spara. Við settumst niður flest með troðfulla diska af öllu mögulegu. Það sem skelfdi okkur mest voru þunnar sneiðar af kjöti (eintómt) sem leit út eins og hrátt beikon. En þetta var víst sér ítalskt fyrirbæri parmasean-skinka sem talin er einstakt lostæti þar í landi, viðbrögð Íslendinganna voru eftir atvikum.
Eins og við vitum er hver þjóð með sinn eigin þjóðar rétt en ég myndi persónulega ekki neyða neinn útlending í þorramatinn okkar að óþarfa. En þetta var bara fínt þegar upp var staðið en það sem hristi mest upp í mér var að það var engin spagetti-réttur á staðnum, en eftirrétturinn bætti það upp. Eftir matinn fórum við í leikfimissalinn, strákarnir fóru í fótboltakeppni Ísland-Ítalía og stelpurnar lágu í leti á dýnunum vel mettar og fínar.
Um tíu-ellefuleytið ákváðum við Letiza að fara heim. Við fengum okkur kamillute og kex og fórum að sofa.
Við vöknuðum klukkan korter fyrir sjö og gerðum okkur til fyrir skólann. Manuela útbjó nesti fyrir mig sem hefði getað dugað mér í fimm daga, það innihélt þrjú rúnstykki, þrjú- fjögur súkkulaði kex, eitt jógúrt, eina kók- og tvær vatnsflöskur. Þennan dag fengum við tækifæri á að kynnast skólalífi þeirra innan veggja skólans. Nokkrir Íslendingar fóru í einn Latínutíma og fengu að sjá þessa umtöluðu kvöl og pínu “the interogation session ” sem er á góðri íslensku munnlegt próf ekki yfirheyrsla hjá lögreglunni. Munnleguprófin eru framkvæmd við töfluna, þrem nemendum er stillt upp og þeir spurðir spjörunum úr í klukkustund.
Við hin sátum í sjoppunni á meðan og höfðum það náðugt. Auður tók upp snyrtitöskuna og hóf allsherjar augnabrúna plokkun, hún reyndi að fá strákana til sín en tókst það ekki.
Um ellefu fórum við upp í skóla, þar var lokafundur sem fjallaði um samrými og mismun þjóða okkar beggja. Ítalirnir voru mjög forvitnir um uppruna íslenskunnar og fannst það mikið afrek að halda málinu svona hreinu í öll þessi ár. Þeim fannst það virka mjög flókið og erfitt tungumál, þó sérstaklega málfræðin. Þau spurðu okkur hvort við þurftum ekki að hugsa okkur vel og vandlega um áður en við tölum hvert við annað, hvað við ætlum að segja? Við áttum ekki orð yfir þessari fyrirspurn en við höfðum bara aldrei pælt í þessu á þennan hátt en héldum því fram að það kæmi sjálfkrafa.
“It comes naturally”
Eftir fundinn biðum fyrir utan skólann eftir Ítölsku krökkunum því hangs á skólagöngunum er stranglega bannað. Skólareglurnar hjá þeim voru vægast sagt nokkuð strangari en hér. T.d. var skróp í tímum einhver afþreying sem nánast er ekki til þar í landi.
Um tvöleytið fórum við heim og fengum okkur hádegismat með Manuelu. Eftir matinn lögðum við okkur.
Farwell party-ið í Villastrada,
Kveðjuveislan var haldin í safnaðarheimili kirkjunnar. Ég, Letiza, Mario og prestur safnaðarins vorum búin að skreyta salinn eins mikið unnt var án þess að eyðileggja tombólustarfsemina sem þar var starfrækt, sem þau kalla góðgerðarsöfnun. Ítölsku krakkarnir höfðu lært sína lexíu, að pizza var það eina sem virkaði á okkur. Eftir matinn tók skólahljómsveitin nokkra sígilda smelli með Led Zepplin og fleiri listamönnum. Eftir dágóðastund komu Ítalirnir með nokkur söngatriði og karokefílingur komst á kreik meðal mannskaparins. Þegar líða fór að kveldi og allir orðnir nokkuð blautir fórum við upp á svið og tókum eitt lag saman, hið sívinsæla eurovision lag; Nína.
Okkur fannst við bara standa okkur ágætlega þrátt fyrir lítinn sem engan undirbúning.
Hljómsveitin steig aftur upp á svið eftir nokkuð gott hlé og hóf upp einhverja þungarokksstemningu, eitthvert slamm upphófst og presturinn stóð skelfingu lostin í horninu uppstrílaður í prestagallanum sínum. Ég veit ekki hvað mörg boðorð voru brotin þarna inni en ég held að presturinn hafi aldrei séð aðra eins “heiðingja”.
Um miðnætti yfirgaf ég teitið og fór heim hálfniðurdregin ein að pakka niður dótinu mínu. Þá áttaði ég mig á því að þetta æðislega ævintýri væri senn á enda. Ég lagðist upp í rúm og hlustaði á Sigurrós þar til ég man ekki meir........
Ásta Eyþórsdóttir.