Dagbók Sunnudagur 17.03 2002

Ég vaknaði verulega vönkuð þennan morgun, gærkvöldið var frekar þokukennt og hausinn næstum að springa. Eftir mjög kalda sturtu var öllum fötum og drasli skellt niður í tösku henni komið fyrir í geymslu niðri hjá anddyri hótelsins. Ég held að ég hafi verið seinust, eins og oft í þessari ferð, niður í morgunmatinn. Við krakkarnir allir héngum bara á hótelinu í svolitla stund, en síðan var haldið á veitingastað í nágreni hótelsins.

Veitingastaðurinn var ekki mjög langt í burtu og fengum við þessar sætu hjartalaga pizzur sem voru mjög góðar á bragðið. Eftir matinn settumst við á bekki á litlu torgi við hliðina á veitingastaðnum og nutum þess að vera á Ítalíu í góðum hita og sól. Þegar klukkan nálgaðist þrjú þá ákváðum við að byrja að ganga heim að hóteli því að rútan átti aðkoma um 3 leytið að sækja okkur. Réttrúmlega þrjú læddust inn nokkrir Ítalir með kunnugleg andlit. Allir voru rosalega feimnir fyrst en það lagaðist fljótt. Rútuferðin tók um þrjá tíma og var klukkan orðin 18.00 þegar við komum til Viadana. Það er einmitt bærinn sem við áttum að vera í næstu 10 daga. Þegar rútan stoppaði sáum við alla krakkana bíða spennt eftir okkur með foreldrum sínum. Stelpan mín var ekki komin og kom ekki fyrr en allir voru næstum því farnir. Maríka , stelpan sem ég bjó hjá, elsta systirin og maki hennar komu að sækja mig. Ég var búin að búast við sveitabýli því hún var alltaf búin að tala um 3 hunda, ein kött og hænsni. En þegar ég kom að húsinu blasti við mér svakalega flott járn hlið sem opnaðist fyrir okkur og inn á þessa stærðarinnar lóð með stóru húsi í spænskum stíl. Mamman tók vel á móti mér þótt hún kynni ekki stakt orð í ensku. Ég byrjaði að pakka upp úr töskunum og gera mig til fyrir kvöldmatinn. Maturinn var klukkan átta.

Á slaginu átta voru allir komnir við matarborðið, Daniela mamman, Giovanni pabbinn, Micaela elsta systirin, Morena sem er 21, Marella 20, og síðast og ekki síst Marika 17 sem var minn host í þessari ferð. Maturinn var mjög góður og var maður orðin hálf saddur eftir fyrsta réttinn. Maturinn var þríréttaður og síðan jógúrtkaka í eftir rétt enda tók þetta hátt í 1 og hálfa tíma. Systurnar gátu svona rétt bjargað sér í enskunni en foreldrarnir ekki neitt.

Klukkan 10 var svo farið á pub til að hitta alla krakkana saman, Íslensku og Ítölsku krakkana, Þar var mikið hlegið að helginni í Mílanó og skrítnu fjölskyldunum sem við bjuggum hjá. Um 12 leytið var haldið heim að sofa til að vera hress daginn eftir.

Miðvikudagurinn 20.03 2002

Ég vaknaði um tólf leytið, allir íslensku krakkarnir voru komnir til Feneyja. Eftir strembnar göngur í ferðalögum okkar um Ítalíu dagana áður gaf fóturinn sig, ég hreinlega gat ekki hugsað mér að labba meira á þessum asnalegu hækjum. Ég tók aðeins til í draslinu mínu og gerði allt fínt, fór í bað og klukkan 13 var hádegis matur. Öll fjölskyldan var mætt við borðið þegar ég kom fram. Sumir Ítalar taka sér frí milli eitt og tvö til að borða saman, þetta er stærðsta máltið dagsins. Þar var pasta, kjöt, kartöflur, brauð, súpa og nóg af rauðvíni.

Eftir matinn fór ég út í garð að heilsa dýrunum og aðeins að láta sólina skína á mig. Þarna voru þrír hundar, Harley, Honda og Haundai, mér fannst þeir allir líta eins út. Þegar ég kom inn aftur vildi mamman sýna mér myndir af stelpunum síðan þær voru litlar. Ég átti ekki orð yfir hvað þær voru fyndnar sumar myndirnar og hló ég mig máttlausa af sumum þeirra. Þegar Maríka kom heim úr skólanum fórum við í tölvuna, spiluðum Nintendo, Super mario bros 3 leikinn sem ég hafði ekki séð í langan tíma og fórum í kappakstur í nýju fínu playstation 2 tölvunni sem var ennþá í kassanum frá jólum þegar ég kom.

Ég lagði mig nú aðeins fram að kvöldmat. Klukkan tíu fórum við síðan á pub sem heitir Jungelbar og hittum þar Brynju, Gulla, Hödda, Sonju og hóstana þeirra. Kvöldið endaði á því að Mamman kom að sækja okkur eins og alltaf og heim var haldið til vera hress fyrir ferðina okkar til Mantúa morguninn eftir.

Fjölskyldan

Giovanni Malanca er húsbóndinn á heimilinu, hann er oftast alltaf hress en það þarf víst lítið til að hann reiðist. Stelpurnar sögðu mér að það væri erfitt að gera honum til geðs, að mínu mati fannst mér hann alltaf brosandi og voða yndæll maður.

Daniela Malanca er þjónustumamma húsins, hún er alltaf til í að skutla öllum allt, hún var mér eins og einkaþjónn og einkabílstjóri, alltaf mætt þegar við vildum fara heim. Rosalega yndisleg kona.

Systurnar Micaela, Morena og Marella eru allar úti vinnandi en eru á leiðinni í frekari nám, erlendis og í milano. Ég kynntist þeim nú ekkert rosalega mikið en þetta voru allt fínar og hressar stelpur.

Maríka, algjör gullmoli.