Dagurinn í Feneyjum.

Ég vaknaði eldsnemma um morguninn af því að ég þurfti að keyra til Viadana og ná rútu sem fór kl. sjö þaðan. Ég reif mig á fætur kl. fimm um morguninn, skóflaði í mig morgunmat, burstaði tennurnar og hljóp út í bíl til Marco, sem keyrði mig til Viadana og skildi mig þar eftir, því hann þurfti að fara í skólann. Fyrir höndum var þriggja tíma akstur í rútu að höfninni þar sem við áttum að taka bát til Feneyja. Í rútuferðinni gerði ég ekki mikið annað en að hripa niður eina blaðagrein fyrir skólann minn og spilaði svo kana í tvær klukkustundir stanslaust. Þegar komið var að höfninni þurftum við að bíða mjög lengi til að fá miða í “strætóbátinn”. vegna þess að prentarinn sem prentaði miðana var u.þ.b. fimm mínútur að prenta hvern miða og við vorum sautján talsins :) Þegar við loks komumst til Feneyja eftir siglinguna byrjuðum við á því að skoða kastalann við Markúsartorgið. Það var mjög skemmtilegt og var þar magt að sjá, t.d. fullt af listaverkum, gullhúðuð loft, vopnasafn, brynjur og skírlífsbelti. Eftir að skoðunarferðinni í kastalann var lokið fengum við frjálsar hendur til þess að ráfa um Feneyjar. Ég fór og skoðaði öngstræti og vatnavegi með Gulla, Hödda, Brynju og Ástu. Við hittumst svo aftur á Markúsartorgi til þess að skoða Markúsarkirkjuna. Það merkilegast við hana fannst mér, að gólfið var allt sigið og hæðótt, enda er kirkjan búin að standa þarna í rúm fimm hundruð ár. Eins og flestir vita þá er boðið upp á gondóla siglingar á síkjunum, en ég lagði ekki í það vegna kostnaðar, en sumir slógu til og fannst það alveg frábært. Þau fengu m.a. að sjá heimili Motzarts og annarra frægra einstaklinga. Þegar öllu þessu var lokið hittumst við aftur á Markúsartorgi til þess að renna einu sinni enn yfir útimarkaðinn sem var þarna rétt hjá, svo fórum við og keyptum miða í “strætóbátinn” og sigldum þangað sem rútan beið okkar eftir langan og viðburðarríkan dag.

Þemadagurinn í skólanum.

Ég vaknaði á venjulegum tíma (um 6 leytið) og hafði mig til fyrir skólann. Í dag var ekki hefðbundin kennsla, heldur þemadagur. Ýmislegt skrýtið og skemmtilegt var að gerast í skólanum þennan dag og má þar nefna púkastelpur og englastelpur sem gengu um og blessuðu fólk, þó nokkrar hljómsveitir, líkanasmíði og tattoo stofur. Það sem mér fannst merkilegt var, að hljómsveitirnar voru ekki að spila frumsamin lög heldur gamla rokk slagara, en voru þó góðar í því, svo ég kvartaði ekkert. Ég var í skólanum til hádegis, en þá var spurt hvort við vildum kíkja til Bologna. Við tókum vel í það, en þegar allt kom til alls mættu færri en sögðu, en þrátt fyrir það var góð þátttaka. Við þurftum að keyra til Mílanó á lestarstöð þar sem við tókum lest til Bologna. Það munaði engu að við misstum af lestinni og þurftu gestgjafar okkar að halda aftur af lestarverðinum svo enginn yrði skilinn eftir. Á endanum komust allir á áfangastað. Þar gengum við “Laugaveginn” til enda og fundum þar ágætis torg þar sem við settumst niður og slöppuðum af í góða veðrinu. Það sem mér fannst áberandi var hversu mikill mannfjöldi var í borginni. Þegar við höfðum setið á torginu og skoðað kirkjuna sem þar var ákváðum við að halda heim á leið. Það tók lengri tíma en áætlað var, því okkur tókst að villast, því við vorum ekki með ítölsku krökkunum allan tímann. Það hafðist þó að koma sér á lestarstöðina, en þá tók við annað vandamál, það var að finna réttu lestina, því ekki vorum við mjög slyng í að lesa ítölsku. Sem betur fer hafðist það, við fundum lestina á síðustu stundu og settumst inn, spjölluðum um daginn og spiluðum kana. Þegar til Milanó var komið beið Marco eftir mér og keyrði mig heim og fór ég síðan beint í rúmið að sofa.

Fjölskyldan

Ég bjó hjá Giorni fjölskyldunni, en hún samanstendur af foreldrum og tveimur drengjum, Marco, gestgjafa míns og litla bróður hans Andrew. Marco er 18 ára en Andrew er 4 ára. Húsið mitt var í töluverðri fjarlægð frá Viadana bænum eða um 20-30 mín akstur, bærinn sem að ég var í hét Rivarolo Mantova.

Foreldrar Marcos vinna bæði við það sama, en þau eru rekstrarráðgjafar fyrir stórbændur og býli, virtist mér að það gæfi vel í aðra hönd þar sem að allt húsið var marmaralagt að innan og nýtískulegar heimilisvörur voru til staðar, svo var líka til einn bíll á haus, fyrir þá sem að eru með bílpróf (sem sagt þrír bílar).

Svo virtist sem að mamman hafi tekið sér frí meðan á dvöl minni stóð þarna því hún var alltaf heima til þess að hafa hreint og elda mat, en faðirinn var lítið heima, því hann var að sýslast eitthvað í Milano fyrir vinnuna sína. Þess má til gamans geta að ég óbeint rak föðurinn út af heimilinu, því einungis er svefnpláss fyrir fjórar manneskjur á heimilinu og þegar ég bættist við og tók herbergi Andrews var Andrew settur í rúm föður sína og föðurnum hent út. Hann fór þó ekki langt, því að afi og amma Marcos búa í næsta húsi.

Fjölskyldulífið var mjög svipað og hér á Íslandi nema hvað hlutverk mömmunnar var að elda og þrífa og komu karlarnir lítið nálægt því.