Ítalska fjölskyldan mín.

Fjölskyldan sem ég lenti hjá er fimm manna og tala þau lítið sem enga ensku. Það var aðalega yngri kynslóðin á heimilinu sem gat haft einhver samskipti við mig svo erfitt var að tjá sig við foreldrana án hennar hjálpar. Donata er yngst af þremur systkinum , faðir hennar vinnur í banka og móðirin sem bókhaldari. Elsti bróðirinn er tannlæknir en sá yngri er nýbúin að klára skólann og var á fullu að æfa rúgbí.

Þetta er velstæð fjölskylda, þau eiga fjóra bíla húsið er á fjórum hæðum og marmari á öllum gólfum.

Eftir veru okkar á Ítalíu komumst við að þeirri niðurstöðu að á ítölskum heimilum er móðirin miðpuntur heimilishaldsins, hún er eins og þerna sem er sífellt stritandi og án hennar myndi allt fara á hvolf. En ég er ekkert að kvarta því mér leið eins og prinsessu á bauninni.

Þessi fjölskylda var alveg yndisleg þessa viku sem ég dvaldist hjá henni. En þrátt fyrir að hitta þau sjaldan vegna ferðalaga get ég sagt að ég sakni þeirra.

Dagbókarbrot:

16 mars

Ég vaknaði hressari en nokkru sinni fyrr, klukkan níu um morguninn syngjandi í þynkunni. Ég hélt að stelpurnar ætluðu að missa úr sér augun. Við fórum niður í lobby og fengum okkur að borða. Eftir smá skammir vegna láta og skemmdir á ómerkilegu “málverki” héldum við niður í bæ.

Ég, Ásta og Auður tókum frekar neðanjarðarlest heldur en að labba. Í lestinni var arabískur pervert sem gerði atlögu að Ástu. En loksins vorum við komnar niður í bæ og útúr þessari lest!. Niðri í bæ var skrúðganga og allt pakkað af fólki. Í miðri göngu var kippt í höndina á Ástu og sett fuglafræ í lófa hennar, skyndilega var hún öll umvafin fuglum og ég líka. Þegar baunirnar voru búnar ætluðum við að halda áfram, þá stoppuðu dúfnakallarnir okkur og görguðu „give me money!“ Við þorðum ekki öðru, og ég held að við höfum borgað þeim um fimm þúsund krónur. Okkur leið eins og verstu túristum veraldar.

Eftir öll þessi læti ákváðum við að fara á Makkin og slaka aðeins á en eftir hálftíma bið í röðinni, föttuðum við að við áttum að hitta krakkana hjá kirkjunni. Við kláruðum að borða og skoðuðum svo kirkjuna. Þetta var stærsta og fallegasta kirkja sem ég hafði séð, allir veggir voru myndskreyttir.

Eftir dágóða stund lá leið okkar að kastalanum, við Ásta héldum að við værum orðnar svo klárar í neðanjarðarlestakerfinu í Milano að við ákváðum að taka lestina aftur heim. En þegar þangað var komið var kerfið aðeins flóknara en við bjuggumst við, sérstaklega þar sem enginn skyldi sæmilega ensku. Eftir mikið brölt ákváðum við að taka leigubíl heim, en þá vorum við búnar að týna miðanum okkar sem innihélt heimilisfang hótelsins. Við leituðum um alla lestastöðina og loksins með ótrúlegri heppni fundum við þennan litla miða á milli fótanna á einhverjum kalli. Við drifum okkur í leigubíl áður en eitthvað annað gæti komið upp á hjá okkur. Við fórum beinustu leið upp á hótel eða næstum því, leigubílstjórinn tók einhvern þvílíkan krók en við kvörtuðum ekki því að við komumst á leiðar enda.

Um kvöldið fórum við út að borða með öllum og eftir matinn enduðum við á sama barnum og kvöldið áður. Okkur var boðið í karoke - partí í kjallaranum á staðnum og Inga, Vignir, Þór og Halla tóku lagið. Allir skemmtu sér vel og kvöldið endaði með smá partý í garðinum.

25. mars

Við Hittum krakkana á rútustoppistöðinni um tíuleytið og héldum af stað á fornleifasafn bæjarins. Þar inni var lítill, krúttlegur og krumpaður kall (hann var minni en Ásta) sem leiddi okkur í gegnum safnið og fræddi okkur um allar þessar fornminjar landsins.

Eftir upplýsingaflæði mannsins vorum við orðin glorsoltin og þreytt. En við áttum erindi að hitta bæjarstjórann í Viadana. Í fundarsalnum biðu okkar ljúffengar kræsingar í miðju salarins. Við áttum bágt með að hemja okkur því græðgin og sulturinn var kominn í úlfana.

Eftir þennan fund og sólbað týndist ég um stund í þessum litla bæ! en Dony fann mig og fór með mig heim. Við drifum okkur á hjólin og hjóluðum niður á strönd, sem var þó nokkur vegalengd. Á ströndinni hittum við Gogga, Gulla, Lety og Ástu. Það var frábært að sitja þarna á handklæðum, slappa af og hlusta á tónlist, reyndar var það líka sorglegt því að tilhugsunin að fara heim var ekki spennandi.

Um kvöldið fórum við út að borða á pitsastað með öllum krökkunum. Á klósettinu voru tveir kakkalakkar í eftirrétt og gerðu þeir mikla lukku!!!

Brynja H Kjartansdóttir.