21/03 fimmtudagur

Ég vaknaði eldsnemma, eins og vanalega og fórum til Viadana. Þar áttum við, allir íslendirngarnir, að hittast en auðvitað þurfti einhverjir að missa af rútunni sem við tókum til Mantóva. Þetta var um eins tíma akstur, við byrjuðum á því að bíða eftir þeim sem misstu af rútunni, svo röltum við af stað að höll sem Fredrico nokkur átti. Hún var ágætlega stór full af málverkum. Þetta var alveg gaman að fræðast um þetta en það var farið að flæða út því að við vorum búin að fá nóg af menningarlegum upplýsingum á síðustu dögum. Eftir upplýsinga súpuna þá löbbuðum við að bæjarstjórahúsinu, þar hittum við bæjarstjórann í Mantova.

Eftir það fengum við okkur að borða á einhverjum pizzastað, ekkert allt of góðar pizzur með sjávarréttarbragði. Eftir matinn lögðumst við á kirkjutröppurnar og fóru í sólbað og höfðum það ótrúlega gott í sólinni, við hefðum kannski átt að velja okkur betri stað. Því að Ítalir bera mikla virðingu fyrir kirkjum og fannst nokkrum sem gengu framhjá ekki viðeigandi að við sátum þarna að sóla okkur. Um 3 leitið var sælan búin því að þá kom leisögumaðurinn okkar aftur. Labbaði með okkur um í smá tíma og sagði okkur frá ýmsum sögulegum stöðum í bænum. Við stelpurnar lögðumst svo í sólbað við ánna, áður en að við þurftum að þaka rútuna aftur til Viadana.

Um kvöldið var partý hjá Giorgio, það byrjaði um hálf tíu. Ég held að allir hafa skemmt sér konunglega, þótt að sumir hafi verið ósáttir við að fara snemma heim. En þetta var búið snemma því að Ítölskukrakkarnir þurftu að mæta í skólann daginn eftir.

23/03 Laugardagur

Það var erfitt að rífa sig á fætur kl: 7 á laugardegi til að fara í skólann. Það var einhverskonar listadagur í dag í skólanum. Þú gast látið greiða á þér hárið, látið mála þig, fengið gerfi tattoo og látið taka myndir af þér. Í íþróttasalnum voru hljómsveitir innan skólans sem spiluðu fyrir gesti. Allir íslendingarnir voru of þunnir og þreyttir, þar að segja þeir sem voru ekki heima sofandi, til að gera nokkurn skapaðan hlut þannig að við lögðum okkur á risa dýnu í íþróttasalnum og hlustuðum á hljómsveitirnar spila. Þegar skólinn var búinn kl. 1 eins og vanalega fórum við heim að borða. Ég lagði mig í nokkra tíma því að ég gat ekki farið til Bologna með hinum krökkunum því að við vorum að fara á discotek um kvöldið.

Áður en við fórum á discotekið þá vissi ég að flestir íslendingarnir voru hættir við að koma nema Sigga og Sonja. En þegar við komum á staðin kom í ljós að ég var eini íslendingurinn á svæðinu. Við áttum að vera á einhverjum gestalista og fá frítt áfengi og af því að við vorum nú á gestalista þá hélt ég að ég þirfti nú ekki að borgta en ég borgaði 10 júrur fyrir miðann og fékk bara einn frían drikk af barnum. Ég var ekki sátt, ein með Cinziu (gestgjafanum mínum) og vinum hennar sem töluðu valla ensku. Þetta var einhverskonar pönk/rock discotek, tvær Ítalskar grúppur spiluðu, “Peter punk “ og einhver önnur sem ég man ekki hvað hét. Það mætti halda að maður væri kominn á aðra plánetu, því að fólkið var hvert öðru furðulegra. Það var eins og allt skrítið fókj úr nærliggjandi bæjum væri safnað saman þarna inni. Það var greinilegt að ástin var í loftinu á fleiri stöðum en á ástargrasinu mikla, því pörin röðuðu sér fyrir framan okkur og ó já ástin var í loftinu. En það var svo sem ágæt tónlist sem var spiluð þarna, ég skemmti mér alveg ágætlega þó svo að ég væri eini íslendingurinn á svæðinu.

Ítalska fjölskyldan mín

Mér fannst mjög skrítið að sitja við mararborðið og skilja ekki orð í því sem þau voru að segja. Ég gat ekkert talað við þau, því að þau skildu ekki stakt orð í ensku, allt sem ég gat sagt þeim fór í gegnum Cinziu nema ég gat þakkað fyrir mig á ítölsku, meira var það nú ekki. Þau voru bara svona ágætlega vel stæð.

Húsið var mjög flott að innan þó að það væri ekkert svo stórt. Húsið var á tveimur hæðum, ég vissi að amman og afinn byggju á neðri hæðinni en ég hitti þau ekki fyrr en á 5. degi eftir að ég kom til hennar, mér fannst það svolítið skrítið, því ég hélt að fjölskyldutengslin væru sterkar á Ítalíu heldur en hérna heima. Mér fannst svolítið dónalegt þegar að fjölskyldan var að rífast fyrir framan mig, þó að ég skildi ekki hvað þau voru að segja þá vissi ég alveg að þau voru að rífast. Foreldrar hennar voru mjög strangir, strangari en flestir hinna foreldranna. En þau voru alltaf mjög góð við mig. Mér fannst mjög gaman að búa inn á fjölskyldu með svona öðruvísi menningu, þá kynnist maður ítalska heiminum miklu betur.

Heiðrún Konráðs