Miðvikudagur 20. marz, 2002
Í morgun vöknuðum við kl:07:00 (6:00 að íslenskum tíma;) og hittumst öll í skólanum. Þar beið eftir okkur rúta sem keyrði okkur að ferjunni sem við sigldum með að Markúsartorginu. Rútuferðin tók 3 tíma frá Viadana að Feneyjum. Það var mjög fallegt að sigla með ferjunni og skoða húsin sem stóðu upp úr sjónum. Við byrjuðum að skoða Palaz Duke sem er risastór og falleg höll. Þar inni voru söfn með gömlum herbúnaði og vopnum, það sem vakti mestu athyglina var skírlífsbelti sem var mjög óhuggulegt:) Síðan var ferðinni haldið að Markúsartorgi sem var troðfullt af ferðamönnum og dúfum. Ég hef aldrei á ævinni séð eins margar dúfur. Fyrir framan torgið stendur hin gullfallega Markúsarkirkja. Við fórum inn og skoðuðum hana. Byggingin hófst árið 830 og var endurnýjuð 976 eftir borgarbrunann.
Fimmtudagur 21. marz, 2002
Við lögðum að stað kl:08:00 til Mantova. Þar fórum við í höllin Te sem var rosalega falleg og glæsileg. Risastór málverk voru í loftinu og á öllum veggjum. Með okkur var leiðsögumaður sem sagði okkur skemmtilega frá sögu hallarinnar. Eftir það fórum við í miðbæinn og hlömmuðum okkur á tröppur fyrir framan einhverja byggingu. Þá var fækkað fötum því hitinn var að drepa okkur. Svo við náðum okkur í ískaldan öl til að svala þorstanum. Þar sátum við á hlýrabolum og stuttbuxum. Allt í einu kemur ítalskur eldri maður með stóran hóp af skólakrökkum og byrjar að skammast í okkur og bendir á bygginguna fyrir aftan okkur. Við skildum ekkert og héldum bara áfram að slappa af. Þar til kl.15:00 þegar byggingin opnaði og við sáum að þetta var KIRKJA. Það er víst mjög viðkvæmt fyrir ítali að fólk sitji hálfnakið með bjór í annarri og sólarvörn í hinni;)
Fjölskyldan sem ég bjó hjá var mjög fín. Foreldrarnir eru eldri hjón og eiga tvær dætur, ein 16 ára og hin 18 ára (sem ég hef verið í sambandi við) og eldri son. Þau bjuggu í eldgömlu húsi í elsta hluta bæjarins, Sabboineta. Hundurinn Tíwí (eða hvað sem hann hét) var í aðalhlutverki á heimilinu. Hann er pínulítill en mjög hávær. Húsið var á tveimur hæðum og stór herbergi og stofa en það sem kom mér mest á óvart, miðað við hvað ítalir eru matglaðir, hvað eldhúsið var pínulítið. Mér fannst allt mjög kuldalegt, ískalt steingólf og alltaf slökkt ljósin í húsinu, en það dimmir mjög snemma þar miðað við heima. En þetta var mjög eftirminnileg lífsreynsla sem ég hefði ekki viljað missa af.