Þriðjudagurinn 26. mars.2002.

Ég vaknaði klukkan sjö þegar Elísabet, mamma Daníels, vakti mig. Ég fór í morgunmat og eins og alla aðra daga var troðfullt borð af mat. Því næst hjóluðum við Daníel í skólann, það tók aðeins um það bil tvær mínútur að hjóla. Í skólanum fór ég svo í latínutíma ásamt Finnboga, Hödda, Vigni og Þór. Þetta var mjög skrítinn tími. Hann byrjaði á því að allir nemendurnir í bekknum stóðu upp fyrir kennaranum. Kennarinn valdi svo þrjá nemendur úr bekknum og þeir tóku stólana sína og röðuðu þeim fyrir framan kennaraborðið. Allur tíminn fór svo í það að þessir þrír nemendur lásu upp úr bókinni og þuldu svo upp sagnir á latínu. Þetta var ítalskt munnlegt próf. Eftir tímann fórum við svo á barinn sem var við hliðin á skólanum og fengum okkur að borða. Klukkan ellefu mættum við svo í enskutíma. Eftir tímann lágum við svo í sólinni fyrir utan skólann og létum fara vel um okkur. Klukkan eitt fór ég svo heim í hádegismat, sem var þrírétta, eins og alltaf. Eftir mat settumst við Daníel svo út í garð og spjölluðum saman. Klukkan hálf fjögur kom svo Halla og hennar stelpa og sóttu mig og við fórum til ömmu hennar. Amman var 93 ára í hjólastól. Hún bjó á bóndabæ nálægt Viadana, með dóttur sinni og tveimur sonum sínum. Systkinin sáu því um jörðina. Á bænum voru hænsni og önnur dýr og lyktin á bænum var alveg hræðileg. Eftir heimsóknin fórum við svo í einu ísbúðina í Viadana og keyptum okkur ís. Ég kom svo aftur heim um sex leytið og þá var Baldur í heimsókn. Við fórum svo í lokapartýið og þar var mikil gleði.

Fimmtudagurinn 21.mars.2002.

Við lögðum af stað klukkan tíu til Mantóva. Þar var 30 stiga hiti og við byrjuðum á því að labba um bæinn og fórum inn í höll og svo í heimsókn til borgastjórans. Eftir það var frjáls tími og við fórum nokkur saman á veitingastað og fengum okkur pizzu. Eftir matinn lágum við svo fyrir framan kirkjuna á torginu og spjölluðum saman og svöluðum þorstanum. Klukkan þrjú hittum við svo leiðsögumanninn aftur og hún sagði okkur frá helstu byggingunum. Því næst fundum við stelpurnar okkur garð og nutum sólarinnar. Á leiðinni að rútustoppistöðinni fundum við svo litla búð og við keyptum kampavínsflösku fyrir 250 krónur íslenskar. Við tókum því næst rútuna aftur heim til Viadana. Þegar ég kom heim hafði ég mig til og fór svo í partýið hjá Gulla og Gogga. Þar var rosagaman og Bakkus heilsaði upp á bæði Íslendingana og Ítalina, þó svo að Ítalirnir færu verr út úr þeirri heimsókn.

Fjölskyldan

Fjölskyldan sem ég bjó hjá var þriggja manna, en einnig átti Daníel eldri systur sem bjó ekki hjá þeim. Hún átti einn son og mann og bjuggu þau mjög nálægt. Faðir Daníels var með eigin verksmiðju heima hjá sér, þar sem hann framleiddi boli, peysur og fleira. Verksmiðjan var eitt stórt herbergi út frá bílskúrnum með risastórum tækjum. Pabbinn vann þar allan daginn og fram að kvöldi, en gaf sér þó tíma til að borða hádegismat með fjölskyldunni. Móðir Daníels var aftur á móti heimavinnandi. Hún sá um þvottinn, eldaði matinn, þreif húsið og passaði son systurinnar á daginn, á meðan systirin vann á skrifstofu. Sonur systurinnar var tveggja ára.

Á hverjum degi klukkan eitt var hádegismatur og var hann yfirleitt þrírétta. Fjölskyldan borðaði mjög hratt og átti ég því oft í vandræðum með að fylgja þeim. Þeim fannst ég borða alveg rosalega lítið og skildu ekkert í því. Mér var því endalaust boðið upp á einhverjar kræsingar sem ég þurfti að afþakka, því ég var orðin svo rosalega södd.

Húsið sem fjölskyldan bjó í var staðsett í Viadana, í fimm mínútna göngufjarlægð frá skólanum. Þetta var ágætlega stórt einbýlishús, á einni hæð. Ég fékk bæði sér herbergi og sér baðherbergi. Fjölskyldan átti síðan tvo bíla, þannig að þau voru greinilega ágætlega efnuð, þó svo að það bæri ekki mikið á því.

Fjölskyldan var í alla staði vingjarnleg. Þau vildu allt fyrir mig gera og það skipti þau greinilega miklu máli að íslenski gesturinn hefði það sem allra best. Það var aldrei neitt vandamál, ef mig langaði að gera eitthvað eða fara eitthvað, þá var það gert. Mér leið því í raun og veru bara eins og drottning. Þau tóku því alltaf vel þegar vinkonur mínar komu, t.d. fékk ein að gista hjá mér, ein kom í morgunmat til mín og svo hittust við stundum nokkrar og höfðum okkur til hjá mér fyrir kvöldið. Það var eins og þeim þætti bara gaman að fá vinkonur mínar í heimsókn, því þegar þær komu þá var okkur alltaf boðið upp á eitthvað, t.d. rauðvín, hvítvín eða súkkulaði. Það lýsir því vel hversu vingjarnleg fjölskyldan var að þegar ég var að fara var ég leyst út með fullt af gjöfum, mjög flottum bol sem pabbinn hafði búið til, pasta, víni og kökum. Þegar ég svo fór þá stóð mamman dyragættinni, hálfgrátandi og minnti mig á að ég væri alltaf velkomin og spurði hvort það væri ekki aðveg pottþétt að ég kæmi aftur. Ég játaði því auðvitað.

María Ósk Bender.