Sunnudagurinn 17.mars 2002.

Við vöknuðum um 9 leytið. Þegar við komum niðrí lobbýið á hótelinu sem við vorum á (Hótel Trentina) var morgunmaturinn tilbúinn, heit smábrauð, álegg og allskonar jógúrt. Þegar við vorum búnar að borða drifum við okkur aftur upp á herbergi til að pakka og ganga frá herberginu því að við þurftum að skila því klukkan 11.

Við vorum komnar aftur niður um 11 og skiluðum af okkur lyklunum. Svo fórum við öll og fengum okkur að borða. Konan sem vinnur á hótelinu benti okkur á lítinn pizzastað (Hot Meeting) sem er rétt hjá hótelinu. Það tók ekki nema 5 mínútur að labba þangað og þegar við komum var tekið rosalega vel á móti okkur. Við fengum bestu sætin á staðnum, úti undir sólskýli. Við pöntuðum okkur pizzur, tók smá tíma því að það skildi enginn ensku svo að við urðum að panta á ítölsku það sem við vildum en það hafðist að lokum. Bakararnir á staðnum voru svo elskulegir, þeir bökuðu hjartalaga pizzur fyrir okkur og auðvitað vakti þetta mikla kátínu meðal hópsins og allir þurftu að taka myndir af matnum áður en við smökkuðum á honum. Auðvitað gáfum við ríflegt þjórfé þegar við fórum því þjónustan var alveg fyrsta flokks.

Klukkan var ekki nema 13.00 og við höfðum einn og hálfan tíma áður en að rútan kæmi. Við stelpurnar ákváðum að finna stað þar sem við gætum hringt heim og sent tölvupóst. Það tókst og við hringdum heim og gáfum nákvæma skýrslu um það sem við höfðum verið að gera hér í Mílanó.

Við vorum komnar upp á hótel á tilsettum tíma og þar beið rútan eftir okkur. Það tók um tvo og hálfan tíma að keyra frá Mílanó til Viadana. Ég var svo heppin að Sonia, stelpan sem ég er hjá, hitti mig í Mílanó svo að ég þurfti ekki að hitta alla fjölskylduna í einu, var búin að brjóta ísinn og tala við hana. Þegar við komum til Viadana stoppaði rútan fyrir framan skólann og pabbi hennar kom og sótti okkur. Mér fannst ekkert smá erfitt að kveðja Íslendingana og fara heim til hennar, ég kveið svo fyrir að skilja ekkert sem þau sögðu. Eins og ég sagði kom pabbi hennar og náði í okkur og keyrði okkur heim til hennar. Hún býr í litlu þorpi sem heitir Boretto og er í c.a. 10-15 mínútna fjarlægð frá Viadana, það búa um 5 þúsund manns í þessu þorpi.

Þegar við komum heim til hennar tók ég strax eftir því að öll ljósin voru slökkt inní húsinu, nema í eldhúsinu því þar var mamman á fullu að útbúa kvöldmatinn. Svo þegar hún heyrði að við vorum komin kom hún stökkvandi fram, kyssti mig og svo óð hún um allt hús til að sýna mér allt. Ég er í risastóru herbergi og sef í tvíbreiðum svefnsófa. Það var búið að tæma hálfan fataskápinn fyrir mig svo að ég ákvað að taka upp úr töskunni og koma mér vel fyrir. Þegar ég var búin að því fórum við Sonia út að labba, mig langaði svo að sjá þorpið. Við fórum niðrí miðbæinn og hún sýndi mér kirkjuna og hluta af gamla bænum. Svo drifum við okkur heim því að maturinn var tilbúinn. Það var búið að leggja á borð í borðstofunni þegar við komum heim. Það var svínakjöt og kartöflur í matinn. Mér finnst svínakjöt mjög gott og þetta var líka gott en þau nota ekki sósur á kjöt svo að þetta var mjög þurrt. Mamman skammtaði á diskinn og auðvitað lét hún mig hafa stærsta bitann og þegar ég loksins kláraði, langsíðust, var ég alveg að springa, þá var eftir að borða ís og ávexti og svo var allskonar vín og bjór í eftir rétt, ég hef aldrei borðað svona mikið.

Eftir matinn staulaðist ég upp í herbergi til að gera mig klára því að við vorum á leiðinni út á lífið, hópurinn var búinn að ákveða að hittast á bar í Viadana, Mattley´s, til að skipuleggja þessa 10 daga sem við yrðum hjá þeim. Auðvitað skutlaði pabbi hennar okkur og sótti okkur. Við fórum heim um 23:30. Ég var ekkert smá fegin að við fórum frekar snemma heim því að ég var dauðþreytt eftir þennan dag, það var svo mikið spennufall eftir að hafa hitt foreldra hennar. Þegar við komum heim var búið að setja allskonar snarl á borðið s.s. ávaxtasafa, kók, bjór, vín, súkkulaði og margt fleira. Ég vildi ekki vera dónaleg svo ég fékk mér smá, en ég var ennþá að springa eftir kvöldmatinn. Svo sátum við og spjölluðum um lífið á Íslandi til klukkan 1 en þá gat ég ekki meir, bauð góða nótt á ítölsku og fór að sofa.

Þriðjudagurinn 26.mars 2002

Í dag var síðasti dagurinn okkar hjá ítölsku fjölskyldunum. Ég vaknaði um 7. og gerði mig klára til að fara í skólann. Við tókum strætóinn um 7:45 og vorum komnar í skólann um 8:15. Ég ætlaði að fara með Soniu í fyrsta tímann en hún var að fara í próf svo að ég og nokkrir aðrir Íslendingar fórum útí sjoppu og keyptum okkur kók og sátum þar og ræddum um það að við værum að fara heim á morgun. Flest okkar langaði ekkert heim, við vildum sjá miklu meira áður en við færum heim til Íslands og hversdagslífið tæki við. Sumir voru reyndar komnir með pínu heimþrá, samt ekkert alvarlegt.

Ég fór svo í annan tímann sem var enska. Auðvitað talaði kennarinn aðeins við okkur, var að spyrja okkur hvað við værum að læra og hvað við værum gömul. Hún var mjög hissa á að heyra að ég væri á sálfræðibraut, spurði hvort ég væri þá að útskrifast sem sálfræðingur, ég kom henni í skilning um að ég ætti allavega fjögur ár í að útskrifast sem sálfræðingur, fyrst þyrfti ég að fara í háskóla. Svo byrjaði tíminn, allt öðruvísi en á Íslandi. Þarna var þetta eins og einskonar yfirheyrsla, þrír nemendur voru teknir fyrir og spurðir spjörunum úr um sögu, já þau voru að læra sögu á ensku? Þetta fannst mér mjög skrítið, ekki vildi ég koma ólærð í tíma á Ítalíu, þarna er svo miklu meiri agi en á Íslandi. Restin af bekknum sat og gerði ekkert nema hlusta á þessa þrjá sem voru svo óheppnir að verða fyrir valinu þennan daginn. Þarna sátum við í klukkutíma. Svo hringdi bjallan og við fórum út. Þegar við vorum á leiðinni út úr skólanum hittum við Pieru sem bað okkur að koma í tíma til sín, enskutíma. Við sögðum henni að við hefðum verið að koma úr enskutíma en hún vildi samt fá okkur í tíma til að segja frá Íslandi og hver munurinn væri á Ítalíu og Íslandi. Við fórum í tíma til hennar og það var mjög gaman, við sögðum frá því sem við vorum búin að vera að gera og hvað það væri mikill munur á þessum tveimur löndum. Eftir tímann tókum við strætó heim aftur því að ég þurfti að pakka niður. Við fengum ekta pasta carbonare þegar við komum heim, ég hafði nefnilega gefið henni svoleiðis þegar hún var á Íslandi. Auðvitað var það bara pakka-pasta, ég var rosalega stolt af sjálfri mér að geta gefið henni ekta ítalskt pasta en svo var ekki. Henni fannst ekkert varið í þetta pakka-pasta og sagði að þegar ég kæmi til hennar fengi ég alvöru carbonare. Það var rosalega gott, ekkert líkt því sem ég er vön að borða.

Svo kl:19:30 lögðum við af stað til Sabbonetto, en þar var kveðjupartýið haldið. Þetta var rosalega flott, þau voru greinilega búin að skipuleggja þetta mjög vel. Partýið var haldið safnaðarheimili bæjarins. Það voru allskonar girnilegir réttir í boði og auðvitað alveg hellingur af pizzum. Við tróðum okkur út af mat og drykkjum. Svo seinna um kvöldið spilaði hljómsveit fyrir okkur, ein af fjölmörgum hljómsveitum sem eru í skólanum hjá þeim. Þetta voru rosalega klárir strákar, spiluðu lög með Korn, Linking park og önnur lög í þeim dúr. Við vorum ekki komnar heim fyrr en 1. um nóttina. Ég fór beint í rúmið þegar við komum heim, því erfiður og langur morgundagur beið mín, ferðalag frá Ítalíu til Íslands.

Dagana 15-27. mars fórum við krakkarnir í Ítl 201 ti Ítalíu. Við vorum fyrstu tvo dagana í Mílanó en hina tíu dagana bjuggum við heima hjá ítölskum fjölskyldum, alveg eins og ítölsku krakkarnir gerðu þegar þau komu til okkar í haust.

Fjölskyldan sem ég var hjá býr í litlum bæ nálægt bænum Viadana þar sem allri krakkarnir sækja skóla. Stelpan sem ég var hjá heitir Sonia og er 17. ára gömul. Hún er einkabarn. Pabbi hennar heitir Giorgio og er 51.árs. Hann vinnur í banka í öðrum litlum bæ sem er í 20. mínútna fjarlægð frá heimili þeirra. Hann fer alltaf út kl:6 á morgnana og kemur ekki heim fyrr en um 17. Hann er rosalega skondinn persónu, með kolsvartann hártopp til af fela sístækkandi skallan sem leynist þarna undir. Hann gengur með risastór gleraugu og er alltaf í íþróttagalla inn á heimilinu. Hann talar rosalega hátt og mikið og maður er aldrei viss um hvort hann er að rífast eða bara segja frá einhverju, ekki fyrr en hann byrjar allt í einu að hlægja rosalega mikið. Hann talar svolitla ensku, svo að við gátum talað smá saman.

Mamma hennar heitir Eva og er 47.ára. Hún vinnur ekki neitt því það er svo erfitt að finna vinnu ef maður er ekki háskólamenntaður og svo er hún ekki ítölsk, hún er frá Slóvakíu. Vegna þessa talar hún ekki ítölsku eins og hin tvö á heimilinu, hún talar miklu hægar og með allt öðruvísi hreim, ég gat miklu frekar skilið það sem hún var að segja heldur en það sem Sonia var að segja. Allan tímann sem ég var hjá þeim var mamman stanslaust að spyrja hvernig ég hefði það og hvort það mætti ekki bjóða mér eitthvað. Staða hennar inn á heimilinu var að þjóna okkur, venjulega settist hún ekki niður þegar við vorum að borða heldur var hún í eldhúsinu að útbúa næsta rétt. Ég gleymdi að búa um einn morguninn og þegar ég kom heim var búið að sleikja herbergið, búið um rúmið eins og á hóteli og öll fötin sem voru í hrúgu á stólnum voru nýþvegin og samanbrotin á rúminu. Þetta er ekkert einsdæmi því að nokkrir af hinum íslensku krökkunum lentu einnig í þessu. Svona er þetta bara, mömmurnar sjá um allt sem við kemur heimilishaldi.