Dagbókarbrot frá Ítalíu:
15. mars ’02
Þegar allir voru mættir í góðum fíling upp á
Leifsstöð var auðvitað fundið reykingarsvæði og keyptur bjór. Flestir fóru að
versla eitthvað smá í fríhöfninni aðallega graflax og sósu handa ítölsku
fjölskyldunum. Við áttum fyrir höndum rúmlega 3ja tíma flug til
Kaupmannahafnar. Í flugvélinni reyndum við að stytta okkur stundir með því að
spila. Þegar við lentum á Kastrup hljóp reykingarfólkið á undan hinum til að
finna smoke-area. Það fannst eftir ágætis sprett og reykt var af miklum ákafa
um 1 ½ sígó, sem var vel þegin hjá flestum. Svo var hlaupið áfram til að ná
næstu flugvél til Milanó.
Flugið
til Milanó tók um 2 tíma sem var ágætt því að flestir höfðu ekki orku í meira
ferðalag. Þegar við lentum á vellinum var nánast barist um að finna útgönguleið
vegna þess að þetta var reyklaus flugvöllur. Fyrir utan var svo mikið
mengunarský yfir borginni að við héldum fyrst að það væri að fara að rigna en
nei nei þetta var aðeins mengun. Við
tók að finna leigubíla fyrir allan hópinn, það tók sinn tíma að planta fólki í
bíla og Sveinbjörg útbýtti peningum til að borga fyrir þá.
Við
vorum fjórar stelpur sem fórum saman í bíl. Það var búið að vara mig við
umferðinni þarna úti en guð minn góður! Leigubílstjórinn keyrði á 170 alla
hraðbrautina og var ekkert að hægja á sér í beygjum. Við sátum negldar við
sætið í bókstaflegri merkingu.
Loks
þegar hótelið var fundið drösluðumst við upp með farangurinn. Þetta var lítið
sætt tveggja stjörnu hótel með elskulegu starfsfólki. Þegar búið var að skipa í
herbergi og búið að koma farangrinum fyrir var ákveðið að fara út á lífið. Á
horninu fyrir utan hótelið voru mættar tvær, fimmtugar illa útlítandi tveggja
dollara mellur. Við létum þessa sjón ekkert á okkur fá og héldum áfram röltinu
um hverfið til að finna einhvern skemmtistað.
Eftir
ágætis rölt fundum við einn lítinn sað sem leit ágætlega út og ákváðum við að
láta á það reyna. Inni var mjög góð þjónusta og var allt gert fyrir okkur.
Eftir nokkurn tíma þurfti ein stelpan að fara á klósettið og fékk lykilinn að
því. Hún var ekki lengi að koma hlaupandi aftur út og öskra: “ÞAÐ ER HOLA!!”
Við fórum náttúrulega öll og gáðum að þessu og okkur fannst þetta rosalega fyndið.
Allt starfsfólkið hló að viðbrögðum okkar því að í þeirra augum var þetta
eðlilegt.
Staðnum
var lokað þannig að við þurftum að fara út, það var enginn annar staður þarna
nálægt sem var opinn þannig að við fórum bara í bílastæðið sem var fyrir utan
hótelið okkar. Þar kom upp þjóðerniskennd í okkur öllum því að við fórum að syngja
Bubba – lög hástöfum. Þegar við fórum inn á hótelið aftur fóru ekki allir að
sofa strax enda margir komnir í djammgírinn. Því miður höfðu nokkrir það mikinn
hávaða við innkomuna að það vakti aðra gesti á hótelinu. Sem hafði þær
afleiðingar að kennararnir okkar voru vaktir upp af værum blundi. En að lokum
tókst öllum að komast á vit draumanna án mikilla áfalla.
19. mars ‘02
Því miður leið mér ekki sem best þegar ég vaknaði
þannig að ég ákvað að vera heima og sleppa því að fara til Parma. Ég lá bara
uppi í rúmi að lesa fram til hádegis, í hádegismat fékk ég hrísgrjón með
parmesan osti því að það átti að láta mér líða betur í maganum. Það stóðst mér
leið mun betur í maganum. Þannig að ég og Alberta ákváðum að fara til Parma og
hitta íslensku krakkana. Við fundum nokkra íslenska krakka þannig að ég fór með
þeim og Alberta fór aftur til Viadana. Það var frjáls tími þannig að allir voru
bara á röltinu um miðbæinn.
Allt
í einu vorum við bara þrjár stelpur eftir inni í einni búðinni og sáum við enga
Íslendinga nálægt. Við ákváðum að setjast í hallargarðinn og vita hvort við
mundum ekki sjá einhverja sem við þekktum. En nei nei það kom enginn þangað svo
að við ákváðum að fara og rölta á aðalrútustoppustöðina en þar var heldur
enginn sem við þekktum. Við ákváðum því næst að fara á stoppustöðina næst
garðinum þar sem við höfðum farið úr rútunni. En eins og okkur grunaði var
enginn þar heldur þannig að við fórum að reyna að finna einhvern sem talaði
ensku. Það var því miður enginn Ítali þarna sem kunni ensku þannig að við
settumst bara á gangstéttina og biðum í þeirri von um að einhver úr hópnum
mundi birtast. Sátum við þarna í 2 tíma þá fórum við inn í nokkrar búðir sem
voru þarna rétt hjá til þess reyna að finna einhverja sem töluðu ensku. Það bar
smá árangur því að ein afgreiðsludaman sagði okkur að seinasta rútan væri farin
til Viadana fyrir klukkutíma síðan. Ákváðum við því næst að taka lest heim,
fórum á lestarstöðina en enginn talaði ensku þar heldur svo að við gátum ekki
keypt okkur miða. Fyrir utan lestarstöðina stóðu tveir lögregluþjónar og töldum
við það nú víst að þau töluðu ensku. Það reyndist rétt og voru þau mjög elskuleg
við það að hjálpa okkur. En því miður fór engin lest til Viadana og vorum við
ekki með neitt símanúmer sem við gátum hringt í. Þá gripum við seinasta
hálmstráið og tókum leigubíla heim þar sem að það leit út fyrir að enginn kæmi
að leita að okkur eftir að hafa verið týndar í rúmlega 3 tíma í borg sem er
jafnstór og Reykjavík.
Þegar
við loksins komum til Viadana voru Ítalirnir okkar að bíða eftir okkur á
rútustöðinni í þeirri von að við kæmum með seinustu rútunni. Þær voru mjög fegnar að sjá okkur því að þær höfðu
mjög miklar áhyggjur af okkur.
Seinna
um kvöldið fórum við út að borða á veitingastað þarna í bænum, þetta voru
ágætis pizzur enda var ég búin að átta mig á því að maður á bara aðð panta
margarita – pizzur þarna því að áleggið er allt öðruvísi en hérna heima.
Fjölskyldan sem ég bjó hjá var mjög góð. Þau voru
öll elskuleg og gerðu allt til þess að gera dvöl mína hjá þeim sem
eftirminnilegasta. Húsbóndinn á heimilinu heitir Sandro, hann er á
fimmtugsaldrinum og vinnur á skrifstofu hjá einhverri verksmiðju. Húsmóðirin
heitir Morena, hún er einnig á fimmtugsaldrinum og er heimavinnandi.
Þau
hjónin eiga þrjú börn, tvær dætur og einn son. Elsta dóttirin heitir Marcella,
hún er að nálgast þrítugt og býr í París og býr þar með eiginmanni sínum. Bróðirinn
heitir Giameuigi, hann er 25 ára og býr í Viadana nýbyrjaður að bú með konunni
sinni. Hann vinnur á skrifstofu hjá einhverri verksmiðju. Eiginkona Giameuigi
heitir Barbara, hún er einnig 25 ára og á hún sína eigin undirfatabúð í
Viadana. Alberta er yngst í hópnum og er 17 að verða 18 ára. Hún er auðvitað í
skóla og býr hjá foreldrum sínum eins og flestir krakkar á þessum aldri. Á
heimilinu var einnig einn hundur sem heitir Sandino, honum mátti ég ekki klappa
því að hann var víst svo grimmur, í mínum augum var hann alls ekki grimmilegur.
Þau
voru á að giska í millistétt þar sem að ekki skorti þau peninga að mér fannst
og ekki voru þau of vel búin eins og maður fékk að sjá hjá öðrum fjölskyldum.
Sonja D. Hákonardóttir