Mæting á flugvöllinn var um eitthvað í kringum eitt. Flest okkar mættu í flughöfnina eldsnemma í morgun. Fólk var spennt og hlakkaði til að fara út. Ég keypti mér í fríhöfninni gjafir handa ítölsku fjölskyldunni, ég keypti handa þeim harðfisk, póstkort af Íslandi og svo hafði ég einnig teppi í töskunni minni sem ég ætlaði að gefa þeim. Á flugvellinum safnaðist fólk saman og fékk sér öllara eftir að hafa litið í kringum sig í flughöfninni. Við kynntumst manninum hennar Eddu Láru sem ætlaði að koma með okkur til Ítalíu, Halli, og er hann mjög “fínn kall”. Við fórum í loftið um tvö leytið og flugum til Kaupmannahafnar, þar sem við áttum að skipta um flugvél. Við vorum eilítið sein í seinna flugið vegna þess að seinkun var á fluginu frá Íslandi til Kaupmannahafnar.
Loks vorum við komin til Ítalíu, Mílanó. Flughöfnin var svakalega stór en við komumst út á seiglunni. Við þurftum að taka leigubíl frá flughöfninni til miðbæ Mílanó en þar var hótelið okkar, Hótel Trentina. Þetta byrjaði ekki vel því að við vorum rukkuð um morðfjár fyrir að fara með leigubílnum frá flugvellinum til hótelsins (helv**** leigubílstjórinn rændi okkur) og þegar við sáum hótelið var þetta í einhverju gettói í Mílanó. Það var búið að múra fyrir gluggana á húsinu á móti og yfirgefa það og voru síðan gamlar mellur á horninu.. En þegar ég fór inn í hótelið og sá herberið sem ég og Finnbogi áttum að vera í , leyst mér mjög vel á . Um kvöldið var farið að kanna svæðið og fundum við skemmtilegan stað sem var hægt að setjast niður og panta sér “svellkaldan öllara”. Miklil ölvun var á fólki eins og við mátti búast og átti fólk erfitt með að loka munninum á hótelinu. Fólk fór á endanum í háttinn með einhverjum tilþrifum eftir skammir og brotna mynd.
Ég vaknaði eldhress í morgunsárið eftir að hafa verið vakinn. Nýr dagur í Mílanó. Maður skellti sér í eldsnögga sturtu og dreif sig út úr herberginu. Á hótelinu var morgunverðarhlaðborð sem mér leist mjög vel á. Eftir morgunverðinn var stefnan tekin á miðbæ Mílanó og skoðað. Það var gengið lengi og skoðað í búðir. Verð á vörum var fáranlega dýrt miðað við útlönd og keypti ég mér aðeins eina treyju, ítalska landsliðsbúninginn “9 Insazgi”. Síðan sáum við kirkjuna í miðbænum, þvílíkt hafði maður aldrei séð áður “þvílíkt mannvirki”. Það var rosalega fróðlegt að sjá svona mannvirki frá því í gamla-gamla daga. Eftir bæjarferðina sem tók allan dag var farið var farið á hótel. Fólk var þreytt og sveitt eins og finna mátti á táfýlunni af Vigni. Um níuleytið var farið að borða og fannst mér maturinn mjög góður.. Eftir matinn var djammað og var markmið okkar að finna góðan diskóklúbb með danstónlist en við enduðum í karókí á Campari sem er staðurinn sem við fórum á í byrjun. Þórsarinn (ég) tók She´s the one með Robbie Williams með tilþrifum við mikinn fögnuð viðstandenda. En hug og hjörtu áhorfenda átti hann Vignir þegar hann kveikti gjörsamlega í hjörtum áhorfenda með laginu Yesterday. Inga (Barbie girl) Hrönn var einnig “nett” með sína 5 laga syrpu J. Það voru flestir Íslendingarnir sem sungu lög. Eftir þessa syrpu á Campari var haldið beinustu leið í beddann og var ekki eins mikill gauragangur og kvöldið áður.
Eftir tveggja tíma setu í rútu frá hótelinu í Mílanó vorum við loks komin á áfangastað sem var lítill bær í norðurhluta Ítalíu sem heitir Viadana. Þegar við komum, biðu foreldrar og ættingjar ítölsku krakkanna eftir því að sjá Íslendingana stíga úr rútunni. Mikil spenna var í lofti því að við áttum eftir að verða með þessu fólki í 10 daga. Þegar ég steig út úr rútunni sá ég pabbann í fjölskyldunni og virtist hann vera fínn kall miðað við fyrstu sýn. Hann keyrði mig og Nicola (ítalski strákurinn sem ég var hjá) heim til þeirra og þar fékk ég að kynnast allri fjölskyldunni. Í húsinu sem ég bjó í bjuggu fimm manns, afinn , amman, pabbinn, mamman og sonurinn.
Fjölskyldulífið var mjög svipað og gerist á íslenskum heimilum. Mamman var þessi dæmigerða húsmóðir sem eldaði matinn og þvoði af fólkinu og þannig lagað. Pabbinn vann mikið og sá hann um að keyra liðið á milli staða því það voru miklar vegalengdir á milli staða. Afinn og amman voru komin á ellilífeyri svo að þau voru heima allan daginn. Afinn var hress kall sem varði mikið af tíma sínum fyrir framan sjónvarpið. Amman var einnig eldhress kona, og það var hennar verk að elda ofan í fólkið hádegismat. Fjölskyldulífið var mjög svipað og gerist heima á Íslandi nema hvað að ég held að börn og unglingar á Ítalíu hafi það mjög gott. Ég sá ekki ítalska strákinn sem ég var hjá gera handtak á heimilinu. Honum var þjónað af mömmu sinni, pabba og ömmu.